Damla Turan 
Cadılar Bayramı yaklaşırken Anadolu’nun özgün korku hikayeleri
Her yıl 31 Ekim gecesi kutlanan Cadılar Bayramı, kökenini eski Kelt geleneklerine dayandırıyor ve günümüzde pek çok yerde kostümlü partiler ile anılıyor. Türkiye’de son yıllarda özellikle metropollerde büyük bir ilgiyle karşılanmakta.
Oysa Anadolu’nun kendine has korku hikayeleri yüzyıllardır nesilden nesile aktarılmakta. Lohusaları tehdit eden Al Karısı’ndan soğuk kış günlerinde beliren Karakoncolos’a kadar bu varlıklar, halk inançlarında hâlâ varlığını sürdürmekte.
1. Al Karısı (Albastı): Lohusaların kabusu
Al Karısı, Türk toplumundaki inançlara göre doğum yapan kadınlara ve yeni doğmuş bebeklere zarar verdiğine inanılan kötü niyetli bir dişi varlık olarak bilinir. Anadolu’da Al, al anası, al gelini veya albastı gibi isimlerle anılmaktadır. Türkmenlerden Kırgızlara, Nogaylardan Karaçaylara kadar Türk dünyasında benzer adlarla tanınır.
Bu inanca göre özellikle kırkı çıkmamış lohusa ve bebeğe musallat olduğu düşünülür. Bu nedenle birçok bölgede lohusa kırk gün boyunca yalnız bırakılmaz ve başında Kuran okunur. Yastık altına demir bir eşya koymak ya da kırmızı kurdele bağlamak da Al Karısı’ndan korunma yöntemleri arasında yer alır. Folklor uzmanlarına göre bu inanç, doğum sonrası annelerin yaşadığı fiziksel ve ruhsal değişimlerin halk dilindeki yansımasıdır.
2. Karakoncolos: Soğuk kış günlerinin ruhu
Karakoncolos, kışın en soğuk dönemlerinde yeryüzüne çıktığına inanılan kötü niyetli bir varlıktır. Bu varlığın ortaya çıkma zamanı zemheri olarak bilinen 24 Aralık ile 20 Ocak arasıdır; halk arasında “kirli günler” şeklinde anılır. Bu inancı belgelerle destekleyen ilk Türkçe kaynaklardan biri Evliya Çelebi’nin Seyahatname’sidir.
Karakoncolos’un Balkanlar’da ikizi de bulunmaktadır. Yunanistan, Bulgaristan ve Sırbistan’da “kalikancaros” adıyla tanınan bu varlıkların bacadan evlere girip yiyecekleri bozduğuna inanılır. Klasik Türk edebiyatında ise Karakoncolos aşırı çirkinliğin sembolü haline gelmiş; şairler rakiplerini ona benzeterek eleştirmiştir.
3. Karabasan: Göğsü sıkan görünmez baskı
Uykuda göğsüne bir ağırlık çökmüş hisseden birçok kişi Karabasan’ı duymuştur. Halk arasında bu varlığın uyuyan kişinin üzerine oturarak onu boğmaya çalıştığına inanılmaktadır.
Bilim dünyası bu durumu “uyku felci” olarak adlandırıyor. Araştırmalar, Karabasan’ın uyku felcinin Türkiye’ye özgü bir yorumu olduğunu göstermektedir. “Basmak” kökü taşıyan adlar olan Karabasan ve Karakura gibi terimler de bu varlığın insanları ezip bastırdığı inancından kaynaklanmaktadır.
4. Gulyabani: Issız yolların hayaleti
Türk Dil Kurumu sözlüğünde Gulyabani; karanlık ve ıssız yerlerde görüldüğü düşünülen korkutucu bir hayalet olarak tarif edilmektedir. Halk anlatılarında geceleri boş yollarda dolaşan uzun sakallı iri bir yaratık olarak betimlenmektedir.
Adının kökeni Arapça “gul” ve Farsça “beyaban” (çöl) kelimelerindendir; yani “çöl gulü” anlamına gelir. Batı’daki “ghoul” ile aynı kökten türemiştir. Kırsalda karanlık düştüğünde ıssız yollara çıkmama tavsiyesi de bu hikayelerle birlikte yaşamaktadır.
5. Tepegöz: Dede Korkut’un tek gözlü devi
Tepegöz, Dede Korkut Kitabı’nın sekizinci hikayesinden tanınan devdir; hikaye Oğuz yurdunu tehdit eden devin macerasını anlatıyor. İsmi “gözü tepesinde olan” anlamına geliyor ve hikaye boyunca tam 62 kez geçiyor.
Anlatıya göre Tepegöz, bir çobanla peri kızının birleşiminden meydana geliyor. Oğuzlardan her gün insan ve koyun isteyen dev nihayetinde kahraman Basat tarafından gözünden vurularak öldürülüyor; zayıf noktası tam da burasıydı. Bu hikaye, Homeros’un Kiklop efsazıyla sıklıkla kıyaslanıyor.
6. Hırtık: Omzuna iğne takanın efendisi olan varlık
Hırtık, Türk folklorunda özellikle çocukları korkutmak amacıyla anlatılan kurnaz ve kötücül bir figürdür; kırsal alanlarda sıkça yer bulur.
This belief’s most intriguing aspect is the notion that anyone who can capture Hırtık or place a needle on their shoulder will become its master.
Kapıya kutsal sayılan nesneler asmak veya dua okumak Hırtık’tan korunma yollarındandır.
7.Umacı: Yaramaz çocukların kabusu
The Turkish Language Association defines Umacı as a mythical creature mentioned to scare children; its common name among the people is “öcü.” The phrase “If you don’t sleep, Umacı will come,” has been a quick way to send children to bed for generations in Anatolia.
Umacı has no specific appearance.
Therefore, it takes on different forms in each child’s imagination.
Experts warn parents that scaring children into obedience may cause anxiety in them.
Neden hala yaşıyor bu inanışlar?
Folklor uzmanlarına göre bu varlıkların kökenleri Akdeniz’den Çin Denizi’ne kadar uzanan Türklerin yaşadığı hemen her bölgede iz bırakmış ortak inanışlarla bağlantılıdır.
Bilim bugün uyku felcini ve lohusalık sendromlarını açıklarken bile öyküler Anadolu’nun belleğinde yaşamaya devam etmektedir.
Cadıların bayramındaki balkabağı fenerleri gibi Al Karısı da Karakoncolos da kültürel bir miras niteliği taşıyor.
Belki de bu 31 Ekim tarihi kostüm giymekten çok ninelerin anlattığı hikâyeleri hatırlamak için harika bir fırsat sunuyor.
